ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗ ΔΙΛΟΦΟΥ ΤΟ ΤΡΙΕΘΝΕΣ

''Ένα μέρος του παρελθόντος μένει πάντα ζωντανό και αν καταφρονήσουμε τη ζωντάνια του, κινδυνεύουμε".

Λέει ο εθνικός μας ποιητής και νομπελίστας Γεώργιος Σεφέρης.

Παρελθόν και Μέλλον

Γέφυρα ανάμεσα στις δύο αυτές έννοιες, συνδετικός κρίκος μεταξύ τους είναι πάντα το παρόν ή αλλιώς για όλους εμάς

Ο σύλλογος μας, ''Αναγέννηση Διλόφου Το Τριεθνές''.

Ας πούμε όμως δυο λόγια για την σύλληψη της ιδέας, αλλά και την ίδρυση του συλλόγου μας.

Η γέννηση του συλλόγου και η ύπαρξη του σήμερα, οφείλεται σε μια παρέα τεσσάρων ανδρών... Η συνάντηση μιας παρέας, μιας συντροφιάς έτσι κι αλλιώς λογαριάζεται πολιτισμός...πόσο μάλλον όταν ο συνδετικός κρίκος αυτής της παρέας είναι οι όμορφες αναμνήσεις και η αγάπη για τον τόπο καταγωγής τους! Η αγάπη για το χωριό τους! Τότε, όσο ρομαντικό κι αν είναι το όραμα αυτής της συνύπαρξης, όσο ακατόρθωτο ή εκτός της σφαίρας της φαντασίας κι αν μοιάζει... όταν η αγάπη είναι κοινή, το ρομαντικό, το ονειρικό, μπορεί και γίνεται υπαρκτό και ρεαλιστικό.

Και τίποτε δεν είναι ακατόρθωτο τελικά...γιατί οτιδήποτε γεννιέται (ακόμη και σαν σκέψη) είθισται να βγάζει βλαστούς, να ανθίζει, να καρποφορεί...

Εκείνη την ημέρα οι όμορφες αναμνήσεις, οι γεμάτες από την ξενοιασιά με τις μαγεμένες σκιές και τις μυρωδιές των παιδικών τους χρόνων, στην μικρή τους παρέα έγιναν όραμα, ελπίδα, οφειλή και θλίψη!

Θλίψη γιατί το χωριό τους που άλλοτε λογαριαζόταν κεφαλοχώρι το έβλεπαν τώρα να σιγοσβήνει, να πεθαίνει χωρίς να μπορούν να κάνουν τίποτε!

Το χωριό που κάποτε ήταν ένας τόπος που έσφυζε από ζωή, από τους τριακόσιους περίπου μόνιμα εγκατεστημένους αλλά και πολλούς ανθρακωρύχους από την ευρύτερη περιοχή(περίπου 150)που εργαζόταν στις στοές εξόρυξης λιγνίτη για τρεις ολόκληρες δεκαετίες. Ένα χωριό ζωντανό, με γλέντια, πανηγύρια, ταβέρνες, καφενεία με ένα δημοτικό σχολείο, με τρεις δασκάλους και πολλούς μαθητές, που σε εποχές ακμής έφταναν ακόμη και τους 120...σήμερα ήταν πλέον παντελώς ξεχασμένο!

Αυτό το πετρόκτιστο σχολείο όμως που κάποτε τους αγκάλιασε, που μέσα του διδάχτηκαν τα πρώτα τους γράμματα, έμαθαν να σκέφτονται και να αγαπούν, ήταν το κομβικό σημείο της αναδρομής τους.

Ξέρουμε όλοι πως οι αναμνήσεις έχουν τη δύναμη να ζωντανεύουν εικόνες, μυρωδιές, συναισθήματα... και οι αναμνήσεις των τεσσάρων ανδρών εκείνη τη μέρα τους έδωσαν ώθηση και αποφάσισαν από κοινού να κάνουν το όραμα, ελπίδα... το όνειρο, οφειλή... και την θλίψη, αισιοδοξία!

Αισιοδοξία πως όλοι μαζί μπορούμε να αναστηλώσουμε και να ξαναχτίσουμε ό,τι γκρεμίστηκε και μας πονάει...όπως το Δημοτικό σχολείο λόγου χάρη.

Ίσως και να φαντάζει λιγάκι μεγαλεπήβολη ή και ουτοπική ακόμη η ιδέα, το να αναστηλωθεί το σχολείο του χωριού και να γίνει ένας πολυμορφικός χώρος που θα στεγάσει τον σύλλογο και θα προσελκύει για διάφορες πολιτιστικές δραστηριότητες τους απανταχού Διλοφιώτες και όχι μόνο. Διατηρώντας έτσι τις παραδόσεις του χωριού μας ζωντανές. Όμως τίποτε δεν είναι ακατόρθωτο...διότι όπως είπε και ο αρχαίος φιλόσοφος μας Πλάτων ''Αρχή ήμισυ παντός'' (η αρχή είναι το ήμισυ του παντός)...

Έχοντας την αρχή λοιπόν...

Οφείλουμε να διατηρήσουμε τις μνήμες και τις παραδόσεις του τόπου μας, που εκτός των άλλων αυτή η πολιτιστική μας κληρονομιά είναι και τα τιμαλφή μας! Τα τιμαλφή της ιστορίας μας και ένα επιπλέον εφόδιο που πρέπει να κληροδοτήσουμε στις επόμενες γενιές.

Η παράδοση είναι η συνείδηση της ύπαρξης του παρελθόντος μέσα στο παρόν. 

Για αυτό και η διατήρηση της, η ανάδειξη των αξιών που η ίδια η παράδοση εμπεριέχει και η λειτουργία αυτών των αξιών ως αντισωμάτων κατά της ισοπεδωτικής λογικής των σύγχρονων εμπορευματικών προτύπων της ζωής μας...στην παρούσα στιγμή είναι επιβεβλημένη!

Αισιοδοξία επίσης πως όλοι μαζί μπορούμε να δημιουργήσουμε καινούργιες αναμνήσεις συνδέοντας το κοινό μας παρελθόν, με ένα κοινό παρόν, για ένα καλύτερο μέλλον!

''Κάθε συμμετοχή, σημαίνει τη γέννηση μιας ανάμνησης''.

Γράφει ο Σαλβαντόρ Νταλί.

Για αυτό και σας καλούμε να ενώσουμε τις αναμνήσεις μας και ξετυλίγοντας το κουβάρι του παρελθόντος, να μοιραστούμε νέες στιγμές δημιουργώντας καινούργιες αναμνήσεις γεμάτες αισιοδοξία και αγάπη για το χωριό μας. Σας καλούμε...να συμμετέχετε και συνεισφέροντας, συνδράμοντας ο καθένας από εμάς, το λίγο που δύναται να συνδράμει, (υλικά ή συναισθηματικά) να φτιάξουμε όλοι μαζί όσα μεγάλα (ακόμη και ουτοπικά) ονειρευόμαστε!

Με τιμή ο σύλλογος

''Αναγέννηση Διλόφου Το Τριεθνές''

  Σχόλια φίλων/δικών μας ανθρώπων...

''για τα σχόλια τηρήθηκε η αλφαβητική σειρά από τα επίθετα των σχολιαστών''

Η καταγωγή των γονιών μου έλκει από την πλευρά του πατέρα μου από την Πάλλη και από την πλευρά της μητέρας μου από τα Πετρωτά.

Aστειευόμενος, αλλά με μία δόση αλήθειας, ο πατέρας μου έλεγε ότι η Πάλλη είναι αποικία των Πετρωτών και κάπως έτσι είναι και ο Δίλοφος. Καθώς οι τότε συνθήκες έφεραν πολλούς κάτοικους των Πετρωτών να μεταναστεύσουν στον Δίλοφο όπως και την Πάλλη φυσικά. Έτσι από ''σπόντα'' πάντα. αισθανόμουν βαθιά μέσα μου ότι κάτι με συνδέει με αυτά τα χωριά. Αυτά τα χωριά που χάνονται μέσα στον χρόνο, όπως ακριβώς χάνονται και τον χειμώνα όταν η παραποτάμια ομίχλη απλώνει τα πυκνά της πέπλα πάνω τους σβήνοντάς έτσι κάποιες στιγμές ακόμη και την εικόνα τους! Ο Δίλοφος βρέθηκε στο δρόμο μου μεταξύ άλλων και κατά την στρατιωτική μου θητεία, όταν κλήθηκα να στελεχώσω το φυλάκιο που ατενίζει περήφανα το Τριεθνές και αυτός ήταν ένας ακόμη λόγος να χαραχτεί αυτό το μικρό χωριό, για πάντα στο μυαλό και την καρδιά μου!

Η κίνηση αυτή της ίδρυσης του συλλόγου "Αναγέννηση Διλόφου Το Τριεθνές" μόνο αισιόδοξη για την πορεία του Διλόφου μέσα στον χρόνο είναι, και δεν θα μπορούσε να με βρει λιγότερο από σύμφωνο και υποστηρικτή της, καθώς είναι τουλάχιστον υποχρέωση μας, εμάς που συνδεόμαστε με τον ένα ή τον άλλο τρόπο με τον Δίλοφο να τον κρατάμε ζωντανό!

Καλή τύχη!

Γιάννης Βαβαλικούδης ΡΑΔΙΟ ''Έβρος 97.1 https://www.radioevros.gr

*************************************************

Πολύ ωραίο κείμενο!! Γεμάτο συναισθήματα και όμορφες εικόνες! Εμένα προσωπικά μου προκάλεσε συναισθήματα νοσταλγίας, θλίψης αλλά συγχρόνως και συναισθήματα ελπίδας και αισιοδοξίας. ''Αναγέννηση Διλόφου" Δίλοφος.

Στην άκρια της Ελλάδας ή στην αρχή της Ελλάδας θα έλεγε κάποιος. Απέναντι από τον ποταμό Έβρο, απέναντι απ' την Τουρκία.Όταν τη δεκαετία του 1980 τον επισκέφθηκα για πρώτη φορά, ούσα νύφη στο Δίλοφο, ποπό, είπα, δίπλα στην Τουρκία. Τώρα, παρά τις όποιες αντιξοότητες και κόντρα στην ερημιά και την εγκατάλειψη που επικρατεί στο χωριό, σε κάθε ευκαιρία το επισκεπτόμαστε και προσπαθούμε να διατηρήσουμε το πατρικό μας σπίτι. Χαίρομαι που τα παιδιά μας αλλά και τα εγγόνια μας λένε με καμάρι ότι είναι απ' το Δίλοφο. Απανταχού Διλοφιώτες, ελάτε να στηρίξουμε τα παιδιά που έχουν το όραμα να αναγεννήσουν το χωριό, όσο ουτοπικό κι αν ακούγεται. Να αναγεννήσουμε τα ήθη κι έθιμα, τις παραδόσεις, τις παλιές φιλίες. Να γνωριστούν τα παιδιά μας. Να δώσουμε ζωή στο χωριό, συμμετέχοντας στις εκδηλώσεις του συλλόγου. Να ακουστούν δοθείσης ευκαιρίας, φωνές, γέλια, τραγούδια, παιδικές φωνές. Να χαρούν οι λιγοστοί εναπομείναντες ηλικιωμένοι κάτοικοι του χωριού. Να χαρούμε και μεις, να ξεφύγουμε από τη δεινή καθημερινότητα.

Νομίζω ότι μπορούμε.

Σοφία Γιαγκοζογλού εκπαιδευτικός

***************************************************

Διαβάζοντας το κείμενο - κάλεσμα του Συλλόγου "Αναγέννηση Διλόφου Το Τριεθνές" ένιωσα να ταυτίζομαι πλήρως με τα συναισθήματα, τους πόθους, τους στόχους, το διακύβευμα που αναδεικνύει. Αυτό όμως που με κέντρισε περισσότερο ήταν η διπλή αναφορά του χαρακτηρισμού "ουτοπικός" αναφορικά με τα σχέδια του Συλλόγου με απολογητική χροιά. Είναι πραγματικά ένας χαρακτηρισμός που βαραίνει όλους εμάς που τολμάμε να ονειρευόμαστε, να αισιοδοξούμε, να ελπίζουμε, που ορθώνουμε το ανάστημά μας απέναντι στη σύγχρονη δικτατορία των αυτοαποκαλούμενων ρεαλιστών. 

Δεν απολογούμαστε λοιπόν για τους στόχους μας ούτε βέβαια για τους στόχους του Συλλόγου. Αποδεχόμαστε το κάλεσμά του για συμμετοχή και συνεισφορά σε οτιδήποτε "ουτοπικό" σχεδιάζει, γιατί μπορεί "ουτοπικό" να είναι αυτό που όταν το πλησιάζεις ένα βήμα απομακρύνεται δύο και όταν το πλησιάζεις δύο απομακρύνεται τέσσερα, σε κάνει όμως να προχωράς...

Μαρία Γκουγκουσκίδου  Δικηγόρος και δημοτική σύμβουλος, επικεφαλής της δημοτικής παράταξης                                                      ΔΗΜΟΣ ΟΡΕΣΤΙΑΔΑΣ ΤΟΠΟΣ ΝΑ ΖΩ.

*****************************************************

Αναμνήσεις... Κλείνω τα μάτια μου και οι εικόνες ζωντανεύουν...

Κι ο τόπος γεμίζει χρώματα, παιδικές φωνές και γέλια.

Αναμνήσεις όμορφες, αξέχαστες, αγαπημένες!

Όταν το 1970 οι γονείς μου έφυγαν μετανάστες στην Γερμανία, μας πήρε κοντά της η γιαγιά μου στον Δίλοφο. Και τότε, αυτό που ξεκίνησε με λύπη (από την έλλειψη της παρουσίας των γονιών μου) και απώλεια, έγινε για μένα ξεγνοιασιά, παιχνίδι και παιδικές φιλίες που κρατάνε ακόμη!              Τολμώ να πω, πως τα ομορφότερα χρόνια των παιδικών μου χρόνων τα πέρασα στο αγαπημένο μου χωριό. Ένα χωριό που έσφυζε από ζωή, που οι δρόμοι του ήταν γεμάτοι παιδιά, τα καφενεία ενήλικες και οι γειτονιές με γυναίκες που έπλεκαν, κεντούσαν, υφαίναν και πάντα όλες μαζί. Για αυτό και αργότερα λυπόμουν αφάνταστα όταν έβλεπα το χωριό μας να αδειάζει συνεχώς... Ήταν μεγάλη η χαρά μου όταν πληροφορήθηκα την ίδρυση του συλλόγου! Έγινα μέλος αμέσως, συν και όλη μου η οικογένεια φυσικά και παρακολουθώ με χαρά κάθε δραστηριότητα των συγχωριανών μου.

Εύχομαι καλή δύναμη και κυρίως ενωτική διάθεση στο Δ.Σ αλλά και τα μέλη του Συλλόγου. Αμβλύνοντας τις αντιθέσεις και καθιστώντας σημαντικότερο το «Εμείς» από το «Εγώ» οτιδήποτε ουτοπικό ακόμη και ονειρικό, μπορεί να γίνει πραγματικότητα!

Θέλω όταν έρχομαι στο χωριό μου/μας να το βρίσκω πάλι και πάντα ζωντανό!

Αναστασία Μαντίδου 

Μετανάστρια δεύτερης γενιάς στο ''Siegbrug'' Γερμανίας

************************************************************

Ασπρόμαυρες μνήμες τυπωμένες σε χαρτί...ανεξίτηλες και ανέπαφες γεμάτες αγάπη αντέχουν μέσα στο πέρασμα χρόνου.

Αυτό είναι το χωριό μου για μένα. Αυτό! Μια σειρά από ασπρόμαυρες φωτογραφίες που αντέχουν μέσα στο χρόνο όπως και οι αναμνήσεις και η αγάπη μου για εκείνο! Θυμάμαι ακόμη πόσο προσέχαμε, πόσο φροντίζαμε και αγαπούσαμε το σχολείο μας (1954/55) Το καθαρίζαμε εμείς τα παιδιά και φυτεύαμε όμορφα λουλούδια στα παρτέρια του. Ήταν όμορφο το χωριό μας όπως και σήμερα φυσικά, μόνο που τότε ήταν και γεμάτο ζωή! Το περασμένο καλοκαίρι που κατέβηκα στην Ελλάδα, την πατρίδα μου, το χωριό μου... συγκινήθηκα που έμαθα για τον σύλλογο σας/μας και είδα μέσω των εκδηλώσεων να γεμίζει και πάλι ο Δίλοφος μας με κόσμο! Έγινα αμέσως μέλος και θα είμαι πάντα κοντά σας αρωγός στην όμορφη αυτή προσπάθεια. Μπράβο σας!                            

      Χρυσάνθη  Πανταζίδου 

Μετανάστρια πρώτης γενιάς ''Reutlingen'' Γερμανίας   

     *****************************************************

Οι τέσσερις φίλοι όπως και όσοι ακόμη συνδράμουν σε αυτή την ωραία και δύσκολη προσπάθεια είστε όλοι άξιοι συγχαρητηρίων!!!                                              Η κίνηση σας είναι μια κίνηση με πολύ μεγάλη σημασία, γιατί εσείς είστε αυτοί που κάθε μέρα σηκώνεται την Ελληνική σημαία φυλάγοντας Θερμοπύλες και από την άλλη εσείς έχετε και το βάρος της διατήρησης της μνήμης και των παραδόσεων του όμορφου τόπου μας!!! 

 Είναι πολύ σημαντικό να υπάρχουν άνθρωποι σαν εσάς που προσπαθούν με κάθε τρόπο στο να μην ξεχαστεί η ιστορία και οι παραδόσεις του τόπου! Ώστε κάποια στιγμή όταν εμείς οι ξενιτεμένοι γυρίσουμε, να έχουμε τη χαρά να βρούμε ζωντανά τα χωριά μας και την ύπαιθρο που τόσο έχουν παραμεληθεί από την πολιτεία ...(αυτός είναι ένας λόγος άλλωστε που οδήγησε πολλούς στο δρόμο της ξενιτιάς...) 

Νομίζω πως όλοι εμείς που η ζωή μας οδήγησε μακριά, έχουμε υποχρέωση να είμαστε αρωγοί τουλάχιστον ηθικά (και όσοι μπορούν και υλικά) σε αυτήν την αξιέπαινη προσπάθεια σας!!! 

Τιμή μου που κάποιοι από εσάς με θεωρούν φίλο τους.               

Παναγιώτης Πεντεφράγκας                                                           Οικονομικός μετανάστης ... στη μακρινή Τζακάρτα της Ινδονησίας    

************************************************

Όταν ήμουν μικρός και με ρωτούσαν από πού είμαι, έλεγα με καμάρι "από το Δίλοφο". (γενέτειρα του Πατέρα μου)

Σήμερα με την ''Αναγέννηση Δίλοφου'' αισιοδοξώ αλλά και εύχομαι και τα δικά μου παιδιά να μπορούν να λένε ότι είναι από το Δίλοφο και όχι από ένα χωριό που υπήρχε κάποτε... και το έλεγαν Δίλοφο!

Βασίλειος Πετρόπουλος

*************************************************

Δυο κόσμοι δυο λόφοι 

και η αιώνια ροή

Γη Θρακική γλυκιά και άγρια 

Χαρακωμένη από πληγές ματαλλωρύχων

Τριάντα εννιά ψυχές φορτωμένες μνήμες

Ντυμένες την αποκοτιά της καθαρότητας

και της ολιγάρκειας 

Για κάποιες όλος ο κόσμος το Γιουρούσι

Η ροή του ποταμού σταθερή στην αιωνιότητα

Οι λόφοι αέναοι

Οι ψυχές όμως λιγοστεύουν

Οι χαρές και οι φωνές σβήνουν

Ο μακρόσυρτος αμανές που φέρνει ο αέρας

Θυμίζει το πέρασμα, τις μάχες, την αντίσταση...

Τέτοια ριζώματα πως θα χαθούν;

Τέτοια χώματα αγιασμένα πώς θα χερσέψουν;

Αδέλφια, χρέος σας να γεννήσετε Όνειρα!

Να πλάσετε, να σκάψετε, να αγωνιστείτε...

Ο Δίλοφος να πάει μακριά 

Να ξαναγεννηθεί, να βαπτιστεί, να αντρωθεί...

Και στο αύριο γερά να πατήσει!!!

Σαράντης Σαραντίδης εκπαιδευτικός/ ποιητής 

***************************************************

Η αρχή είναι το ήμισυ του παντός, και αυτή έγινε! Μένει τώρα η συνέχεια να ξεπεράσει κάθε προσδοκία, να ενωθούν δυνάμεις δημιουργικές του τόπου για να επιβεβαιώσουν την αισιοδοξία που αποπνέει το μήνυμα του Συλλόγου. Στην ένωση αυτή θα βάλουμε και μεις από τη μεριά μας τις δυνάμεις μας για να σημάνουμε της γέννηση πολλών ακόμα αναμνήσεων, από δω και στο εξής, στους μελλοντικούς Διλοφιώτες που ευχόμαστε να είναι πολλαπλάσιοι των σημερινών κατοίκων, στην ευλογημένη τούτη γη. Για το σκοπό αυτό δεσμευόμαστε, δεν υποσχόμαστε απλώς, ότι κάθε καλοκαίρι ο Δίλοφος θα αποτελεί στάση - σταθμό της θεατρικής μας περιοδείας. Με την παρουσία του Θεατρικού Εργαστηρίου Νέας Ορεστιάδας "ΔΙΟΝΥΣΟΣ" εκεί, ευελπιστούμε ότι θα προσφέρουμε κάθε χρόνο στιγμές ξεγνοιασιάς, όμορφες θεατρικές βραδιές, σε συνεργασία με το Σύλλογο για την θεατρική/πολιτιστική "Αναγέννηση Διλόφου". Να ξέρετε ότι, από δω και στο εξής, θέλετε δεν θέλετε, εμείς θα σας... υιοθετήσουμε θεατρικά και κάθε καλοκαίρι θα είμαστε εκεί, κοντά σας, και αν οι συνθήκες το επιτρέπουν θα θέλαμε να αποτελεί ο Δίλοφος ίσως την αφετηρία κάθε χρόνο της καλοκαιρινής μας περιοδείας, πραγματοποιώντας εκεί την πρεμιέρα μας, με τις ανάλογες βέβαια επισημότητες, γιατί όχι.

Καλή Συνέχεια!
Για το Θεατρικό Εργαστήρι Νέας Ορεστιάδας ''ΔΙΟΝΥΣΟΣ''
Άκης Τσονίδης,
ηθοποιός-σκηνοθέτης