Κοκόνα Τσακιρίδου - Αρβανιτίδου

 Πολλές φορές στο παρελθόν διάβασα, στάθηκα και έμαθα από όσα γράφονται κατά καιρούς σκιαγραφώντας χαρακτήρες ηρώων, δράσεις μεγάλων ανδρών και γυναικών της πολιτικής, της τέχνης, της επιστήμης. Δεν πίστευα όμως ποτέ πόσα θα είχα να γράψω εγώ η ίδια για έναν άνθρωπο απλό, έναν άνθρωπο που ζει ανάμεσά μας, έναν άνθρωπο που είναι ένας από εμάς. Πόσα συναισθήματα θα φούσκωναν σαν ποτάμι (τον Έβρο μας) μέσα στην ψυχή μου και πόσες λέξεις θα έπαιρναν το τιμόνι και θα καθοδηγούσαν τα δάχτυλά μου...

 Κοκόνα Τσακιρίδου - Αρβανιτίδου

Η Κοκόνα μας είναι γεννημένη το 1923, στα 94 της σήμερα μετράει στις πλάτες της άπειρες ιστορικές στιγμές της πατρίδας μας. Τα παιδικά της χρόνια χαμένα όλα στις δύσκολες διαδρομές της επιβίωσης. Στα δεκαεπτά της υπό την κατοχή των Γερμανών και των Βουλγάρων στην περιοχή μας, μαθαίνει με βίαιο τρόπο( σωματική βία) τα λιγοστά Βουλγαρικά που θυμάται ακόμη και σήμερα!

Στα πέτρινα χρόνια, τα χρόνια του εμφυλίου φυγαδεύεται από το χωριό το οποίο φλέγεται στην κυριολεξία κομμένο, χωρισμένο στα δύο από τις δύο τότε παρατάξεις... με άλλα κορίτσια στο Πεντάλοφο που γεωγραφικά αλλά και στρατιωτικά, έπαιζε τον ρόλο της ''νεκρής ζώνης'', μιας και έμενε κατά κάποιον τρόπο στο απυρόβλητο...

Στα 24 της παντρεύεται τον Αρβανιτίδη Γιάννη και αποκτά τα δύο της παιδιά.

Με τον Γιάννη ανοίγουν και διατηρούν για τριάντα έξι ολόκληρα χρόνια ένα από τα κύρια καφενεία του Διλόφου...Θυμάμαι ακόμη ότι αγοράζαμε από εκεί τα εισιτήρια για το τρένο, την ταχεία ή την οτομοτρίς (''το τομοτρίς'' όπως το λέγαμε πολύ γλαφυρά) και πως λειτουργούσε επίσης και σαν τηλεφωνείο, αφού είχε το πρώτο τηλέφωνο του χωριού.(Αυτό με τη μανιβέλα).

Τα χρόνια που άνθιζε όμως το χωριό τελειώνουν και η ακμή που είθισται να συνοδεύεται πάντα από την παρακμή, χτυπάει για τα καλά την πόρτα της περιφέρειας και κάνει μια για πάντα εκείνες τις καλές μέρες, ανάμνηση, παρελθόν! Το Χωριό μικραίνει, ο κόσμος φεύγει ανεπιστρεπτί προς αναζήτηση εργασίας για άλλους τόπους και μαζί του φεύγουν όπως είναι φυσικό και τα παιδιά της. Οπότε η Κοκόνα μετά και τον θάνατο του συνοδοιπόρου της Γιάννη, μένει μόνη.

Μόνη, όμως εκεί!

Εκεί που είναι θαμμένοι οι δικοί της εκεί που μεγάλωσε, μέστωσε, ωρίμασε. Εκεί που αγάπησε, πόνεσε, χάρηκε, έμαθε, μοιράστηκε, πορεύτηκε και στα καλά και στα δύσκολα...

Η Κοκόνα Αρβανιτίδου είναι ένα όνομα που δεν απασχόλησε ποτέ κανέναν ποιητή, κανέναν ιστορικό, κανέναν δημοσιογράφο...Είναι ένα όνομα όμως, που είναι τόσο σημαντικό για όλους εμάς μιας και είναι συνυφασμένο με την πορεία του αγαπημένου μας χωριού.

Αναρωτιέμαι λοιπόν πια είναι η διαφορά αυτής της απλή κυρίας, από μια σπουδαία κυρία της εποχής της που την έχει καταγράψει η ιστορία αλλά και όλοι εμείς στη συνείδησή μας σαν σπουδαία;

Είναι ήρωες μόνον οι πρωταγωνιστές...[;]

Και ο λαός που πολεμάει για την καθημερινότητά του κάτω από αντίξοες συνθήκες, ξεχασμένος, εγκαταλελειμμένος πλήρως από την πολιτεία, περνώντας όλη του τη ζωή, δημιουργώντας όλη του την περιουσία στα σύνορα της πατρίδας του, τί είναι;

Αν ο ηρωισμός είναι να επιλέγει κανείς την υπέρβαση του εαυτού του, αν μετριέται με την άσκηση καθημερινού θάρρους... Τότε σε τί απέχει αυτή η γυναίκα από όλους αυτούς τους μεγάλους, τους σπουδαίους, τους ήρωες;

Σε τί διαφέρει, όταν και στα 94 της χρόνια ακόμη, μαζί με 40 συντοπίτες της(όχι τρακόσιους) φυλάει Θερμοπύλες στο τελευταίο χωρίο της πατρίδας μας, ακούγοντας περισσότερες φορές τον μουφτή του τουρκικού χωριού που βρίσκεται στην απέναντι όχθη του ποταμού, αντί του ιερωμένου που θα έπρεπε να φροντίζει η πολιτεία και ο κλήρος να βρίσκεται σε κάθε εκκλησιασμό του χωριού.

Σ' αυτό το τελευταίο χωριό που αντίκρυ του κυματίζουν δυο τεράστιες σημαίες των γειτονικών χωρών που ανήκουν στο τριεθνές, ενώ στη δική μας την τρίτη χώρα, την τρίτη πλευρά δεν έχει φροντίσει η πολιτεία να κυματίζει ούτε ένα μικρό σημαιάκι...

Κλείνω με την ευχή η κυρία Κοκόνα Αρβανιτίδου να είναι πολλά χρόνια ακόμη κοντά μας.

Να είσαι γερή κυρία Κοκόνα και σε έχουμε πολλά, πολλά χρόνια ακόμη κοντά μας και να σέρνεις έτσι όμορφα το χορό σε κάθε εκδήλωση του χωριού μας!

                                                      ''Την έρευνα έκανε η κυρία Βάσω Σαρρή''

''γράφει η Σοφία Ντούπη''